Συνέντευξη: Βαγγέλης Καρράς


Samosbasket: Που γεννήθηκες και πότε και τι ήταν αυτό που σ’ έκανε ν΄ασχοληθείς με το μπάσκετ ως αθλητής;

Καρράς Β.: Γεννήθηκα στις 14/08/1973 στην Αθήνα. Η μεγάλη επιτυχία της Εθνικής μας ομάδας στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας (1987) στάθηκε η αφορμή να ασχοληθώ με το μπάσκετ. Τότε όλοι θέλαμε να γίνουμε σαν τους «Θεούς» που βλέπαμε στην τηλεόραση και που μας έκαναν περήφανους. Γήπεδο στο χωριό (Μυτιληνιοί) υπήρχε μόνο ένα, μέσα στο στρατόπεδο του πυροβολικού. Ένα γήπεδο με τσιμεντένιες μπασκέτες και σιδερένια ταμπλό.

Samosbasket: Ποιές ήταν οι ομάδες που αγωνίσθηκες μέχρι σήμερα;

Καρράς Β.: Εγώ και μια παρέα έξι φίλων μου (Φουρνιώτης, Καπλαντζής, Βακεντής, Καρβελάς, Κονταξής και Νέτου) ιδρύσαμε το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Φοίνικα. Ο Φοίνικας και μια ομάδα στην Κομοτηνή που έπαιζα όταν ήμουν φοιτητής ήταν οι μόνες μου ομάδες.

Samosbasket: Από πληροφορίες μάθαμε ότι το αγαπημένο σου νούμερο ήταν το Νο 10. Τι θυμάσαι με νοσταλγία από εκείνη την εποχή;

Καρράς Β.: Εκείνες οι εποχές ήταν ανεπανάληπτες και δεν θα γυρίσουν ποτέ. Τσιμεντένια γήπεδα, χωρίς προπονητή αλλά με όρεξη και πάθος για να μάθουμε. Θυμάμαι είχαμε βρεί ένα δόκιμο αξιωματικό από την Πάτρα ο οποίος μας μάθαινε κάποια πράγματα, τον ακούγαμε και τον σεβόμασταν όλοι. Προπόνηση μέχρι αργά το βράδυ όπου κανείς δεν ήθελε να φύγει από το γήπεδο. Μπορεί να μην γίναμε οι μεγάλοι παίκτες, αλλά μας τράβηξε το μπάσκετ και το αγαπήσαμε.

Samosbasket: Σπούδασες γυμναστής στην Κομοτηνή. Παρέα με άλλους Σαμιώτες ή μόνος σου; Από τα φοιτητικά χρόνια τι θυμάσαι;

Καρράς Β.: Εκτός από το μπάσκετ η άλλη μου μεγάλη αγάπη ήταν ο στίβος. Υπήρξα αθλητής μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων στην Α.Σ.Σ.Α, αργότερα στον Πανελλήνιο και όταν πέρασα στα ΤΕΦΑΑ, στην Ολυμπιάδα Κομοτηνής. Την χρονιά που πήγα στην Κομοτηνή, δύο ή τρείς Σαμιώτες αν θυμάμαι καλά τελείωναν τις σπουδές τους και έφευγαν (Σμαρούλα Καπετάνιου και ο Γιώργος Βαλής που πήραν το πτυχίο τους τότε), οπότε είχα μείνει μόνος μου. Τα δύο πρώτα χρόνια ως φοιτητής ασχολήθηκα με το στίβο, αλλά τότε την εποχή εκείνη ο ΓΑΣ Κομοτηνής είχε φοβερή ομάδα στο μπάσκετ και είχα γίνει από τους πιο φανατικούς οπαδούς του. Τον αγαπούσα τόσο πολύ που θυμάμαι ότι πήγαινα ακόμη και στις προπονήσεις. Τότε είχα γνωρίσει και τον προπονητή και καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο τον κ. Κούλη Ταξιλδάρη. Αυτό που μου έμεινε στο μυαλό μου φεύγοντας από την Κομοτηνή και τελειώνοντας τις σπουδές μου ήταν αυτός ο άνθρωπος.

Samosbasket: Και μετά αρχίζει η προπονητική σου καριέρα. Σε ποιές ομάδες έχεις δουλέψει ως προπονητής;

Καρράς Β.: Πρίν σας πως τις ομάδες που δούλεψα, να συμπληρώσω ότι στο 3ο και 4ο έτος όταν έπρεπε να πάρω την κύρια ειδικότητα ήμουνα ήδη προπονητής στις ακαδημίες του ΓΑΣ Κομοτηνής και στο team της μεγάλης ομάδας. Θυμάμαι διοργανώναμε τουρνουά δημοτικών σχολείων, 3 on 3, προπονήσεις στις ακαδημίες, με λίγα λόγια όλη μέρα μπάσκετ. Τότε κατάλαβα γιατί είχανε καλές ομάδες τόσο στους άνδρες,  όσο και στις γυναίκες, αφού όλη η δουλειά γινότανε στα φυτώρια και στις υποδομές. Όταν τελείωσα και ήρθα στη Σάμο δούλεψα στις ακαδημίες της ΑΣΣΑ, στον Φοίνικα για δύο χρόνια και από τότε είμαι στον Πολυκράτη, ενώ διετέλεσα και δύο χρονιές προπονητής στην Μικτή ομάδα παίδων του Νομού μας.

Samosbasket: Η φήμη που σε συνοδεύει είναι ότι στην προπόνηση είσαι απόλυτος και ζητάς από τους παίκτες να τα δίνουν όλα. Μιά σωστή προπόνηση σημαίνει έναν εύκολο αγώνα;

Καρράς Β.: Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ τόσο στην προπόνηση όσο και στον αγώνα να δίνω στους αθλητές μου κίνητρα. Δυστυχώς στις μέρες μας η αδιαφορία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των προπονητών. Οι νέοι βαριούνται και αδιαφορούν για τα πάντα. Ούτε για τα μαθήματά τους νοιάζονται, ούτε για τις ομάδες, ούτε για τα κοινά, γενικά αδιαφορούν. Έννοιες όπως η προσπάθεια, η επιμονή, ο μόχθος, το ζόρισμα, είναι άγνωστες για τους νέους. Προσπαθώ να τους αφυπνήσω, να τρέξουν,να προσπαθήσουν. Διότι εάν τρέχεις στην προπόνηση και αντέχεις στους ρυθμούς αυτούς, σημαίνει ότι είσαι έτοιμος για τον αγώνα.

Samosbasket: Αυτή τη περίοδο σε βλέπουμε να είσαι παρών σε όλες τις ομάδες του Πολυκράτη όσο αφορά το μπάσκετ. Είναι έτσι;

Καρράς Β.: Το μπάσκετ είναι ένα. Δεν υπάρχει διαφορά είτε είναι η ανδρική ομάδα είτε η παιδική, Στενοχωριέμαι όταν βλέπω προπονητές που λένε «Εγώ είμαι προπονητής στο ανδρικό τμήμα, δεν με νοιάζει τι κάνει το παιδικό ή και το αντίστροφο». Η ομάδα του Πολυκράτη μετά τις δόξες που έφτασε με τον αείμνηστο Γιώργο Βαλή, πήγε στο ναδίρ και ξεκίνησε από την αρχή. Την εποχή εκείνη ανέλαβα την ομάδα και βρήκα τρείς αθλητές (έναν από το ανδρικό και δύο στο παιδικό τμήμα). Αυτή ήταν η δύναμη του σωματείου όταν πήγα. Ούτε παίκτες, ούτε παράγοντες. Ξεκίνησα μία προσπάθεια από το μηδέν, μόνος μου. Μόχθησα πολύ και για αυτό το λόγο έχω δεθεί έτσι με όλα τα παιδιά. Ότι κάνω, το κάνω μόνο για τα παιδιά.

Samosbasket: Ο Πολυκράτης τα τελευταία χρόνια βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα από πολλούς, διότι έλεγαν ότι διέθετε στο ρόστερ του παίκτες εκτός Σάμου, με αρκετά καλά συμβόλαια, χωρίς να χρησιμοποιούνται οι «ντόπιοι» παίκτες. Ποιά είναι η άποψή σου για όλα αυτά;

Καρράς Β.: Όπως ανέφερα και πιο πρίν η ομάδα για 10 ολόκληρα χρόνια είχε σταματήσει να «παράγει» αθλητές. Αυτό το εργαστήριο παραγωγής παικτών είχε κλείσει με αποτέλεσμα να σχηματισθεί ένα μεγάλο κενό. Έτσι από αθλητές γεννηθέντες το 1983, φτάσαμε να ξαναβγάλουμε αθλητές γεννηθέντες το 1993. Δέκα ολόκληρα χρόνια τίποτα. Κάπου εδώ έκανα λάθος. Και αναλύω:

Α)   Οι παίκτες της ανδρικής ομάδας ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού και έπρεπε να τους βοηθήσω αφού αναγκαζόμουν να χρησιμοποιώ τους ίδιους 5 παίκτες για ολόκληρο τον αγώνα.

Β)   ΄Ηθελα να προλάβω να φτιάξω ένα πρότυπο ανδρικό τμήμα που θα αποτελούσε το παράδειγμα για τους μικρούς των ακαδημιών.

Βέβαια μην ξεχνάμε ότι τα μικρά παιδιά όταν βλέπουν κάποιον θέλουν να του μοιάσουν δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο. Για το λόγο αυτό και αποφάσισα να βρούμε και άλλους παίκτες. Τη πρώτη χρονιά ήρθε ένας παίκτης και την επόμενη ήρθανε τρείς. Θέλω να τονίσω ότι στόχος όλης αυτής της προσπάθειας ήταν να συμμαζέψουμε λίγο το ανδρικό τμήμα και όχι να πάρουμε το πρωτάθλημα. Τώρα όσο αφορά αυτό που με ρωτήσατε για τους ντόπιους παίκτες και επειδή αυτό λέγεται συνέχεια και πρέπει κάποτε να σταματήσει, θέλω μέσα από τη συνέντευξη αυτή να καλέσω όλους αυτούς που πιστεύουν ότι τους αδίκησα και δεν παίζανε να έρθουν στο γήπεδο και να μου αποδείξουν ότι έκανα λάθος. Φέτος ειδικά που δεν έχει η ομάδα ξένους πάικτες γιατί δεν έρχονται στο γήπεδο; Μήπως φέτος είναι υποτιμητικό να παίζουν συμπαίκτες με τους μικρούς που προωθούμε από τις ακαδημίες;

Samosbasket: Στη φετινή περίοδο ο Πολυκράτης τα πάει καλά μέχρι στιγμής. Έχασε δύσκολα από τον Ίκαρο, πολύ μεγάλη νίκη μέσα στο Καρλόβασι, είστε 2οι στη βαθμολογία. Μέχρι που μπορεί να πάει φέτος η ομάδα;

Καρράς Β.: Φέτος από την αρχή της χρονιάς τονίζω στους αθλητές μας ότι δεν με ενδιαφέρει αν βγούμε δεύτεροι ή τελευταίοι. Εκείνο που με ενδιαφέρει πιο πολύ είναι να χαρούνε οι παίκτες μου το παιχνίδι χωρίς άγχος και αν στο τέλος της χρονιάς ένας παίκτης από τις ακαδημίες προωθηθεί στην ανδρική ομάδα θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος.

Samosbasket: Από τα παιδιά που βρίσκονται στην ομάδα των εφήβων – παίδων βλέπεις κάποια από αυτά να μπορούν να σταθούν στην ανδρική ομάδα;

Καρράς Β.: Αυτός είναι ο στόχος μας. Να επανδρώνουμε την ομάδα με αθλητές από τα τμήματα παίδων και εφήβων. Βέβαια αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είμαστε η μόνη ομάδα που στην πεντάδα της έχει δύο εφήβους αθλητές και στη δωδεκάδα 6 με 7 παιδιά από αυτές τις κατηγορίες.

Samosbasket: Τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια η ομάδα των ανδρών δεν έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα. Τι χρειάζεται για να γίνει η υπέρβαση; Το πρωτάθλημα είναι ένας στόχος που έχεις βάλει; Ένα στοίχημα με τον εαυτό σου;

Καρράς Β.: Χρειάζεται υπομονή και δουλειά. Το πρωτάθλημα για εμάς είναι ένα σκαλοπάτι για να πάμε παραπάνω. Δεν θέλουμε το πρωτάθλημα για το κύπελλο και τις φωτογραφίες, ούτε για να πανηγυρίζουμε στους δρόμους. Όταν ορθοποδήσουμε και σταθούμε στα πόδια μας, θα κυνηγήσουμε τον επόμενο στόχο που είναι η ομάδα να πάει στη Γ΄ Εθνική. Το θέλουμε και θα το πετύχουμε όχι μόνο για εμάς αλλά για όλο το νησί. Το μπάσκετ στη Σάμο δεν είναι μόνο ο Πολυκράτης ή ο Ίκαρος. Είμαστε όλοι όσοι γι’ αυτό προσπαθούμε. Αν κάποτε μια ομάδα τα καταφέρει να πάει στη Γ΄ Εθνική, θα αλλάξουν πάρα πολλά στο χώρο. Το πιστεύω πολύ και είναι το μεγάλο στοίχημα που έχω βάλει.

Samosbasket: Συγκρίνοντας τις ομάδες των 3 τελευταίων ετών, του Πολυκράτη εννοώ, ποια ομάδα νομίζεις ότι ήταν ή είναι η καλύτερη;

Καρράς Β.: Κάθε ομάδα είναι διαφορετική. Η κάθε μια από τις 3 τελευταίες ομάδες είχε και έχει και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά της.

Samosbasket: Έχεις βοήθεια στην ομάδα; Ανθρώπους δίπλα σου που να κάνουν τις λεγόμενες αγγαρείες και συ ν’ ασχολείσαι μόνο με την προπόνηση και την καθοδήγηση της ομάδας;

Καρράς Β.: Όταν ξεκίνησα ήμουν μόνος. Τώρα κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται ως παράγοντες στην ομάδα. Είναι κυρίως γονείς αθλητών που αφιερώνουν τον χρόνο τους για να βοηθήσουν. Χαίρομαι γιατί βλέπω ότι κάποιοι πιστεύουν στο έργο μας και έρχονται δίπλα μας.

Samosbasket: Λέμε συνήθως ότι η ομάδα είναι τρίπτυχο διοίκησης, προπονητή – παικτών, φιλάθλων. Έχεις να πείς κάτι για τον κόσμο; Τους βλέπεις στο γήπεδο ή είναι πολύ μακριά;

Καρράς Β.: Ο κόσμος είναι απαιτητικός το ξέρω. Θέλεις όταν πηγαίνεις στο γήπεδο να κερδίζει πάντα η ομάδα σου. Τους καταλαβαίνω. Όμως θέλω να έρθουν στο γήπεδο, να σταθούν δίπλα στα μικρά μας παιδιά τώρα που τους έχουν ανάγκη και τα αποτελέσματα θα έρθουν.

Samosbasket: Σαν γυμναστής – προπονητής που σέβεται τον εαυτό του και αγαπάει με πάθος αυτό που κάνει, ξέρω ότι παρακολουθείς αγώνες απ’ όλες τις κατηγορίες. Βιώνεις τα γεγονότα στο χώρο έντονα και προβληματίζεσαι. Θέλω να μου πείς τι σε πειράζει, τι σ’ ενοχλεί στο Σαμιακό μπάσκετ.

Καρράς Β.: Δυστυχώς τόσο στο Σαμιακό μπάσκετ όσο και πανελλαδικά βλέπω ότι οι ιθύνοντες δεν έχουν κάποιο σχέδιο ούτε και προβληματίζονται για το πώς θα μπορέσουμε με βάση τα σημερινά δεδομένα (παιδεία, οικονομική κρίση, ανεργία) να φέρουμε τα παιδιά στο άθλημα και να τα βοηθήσουμε από την αρχή που ξεκινάνε το μπάσκετ μέχρι την ενηλικίωσή τους.  Αποτέλεσμα όλο και λιγότερα παιδιά να ασχολούνται με την καλαθοσφαίριση, πολλές φορές δέ αυτά τα λίγα στο τέλος να βρίσκουν άλλες διεξόδους.

Samosbasket: Ποια ομάδα (πλην του Πολυκράτη) θα ήθελες να κοουτσάρεις έστω για έναν αγώνα;

Καρράς Β.: Πολλές φορές ακόμη και σε δημόσιες τοποθετήσεις μου έχω βγάλει το καπέλο για την ομάδα του Ικάρου. Παίκτες με συνέπεια (είναι πάντα εκεί όταν παίζει η ομάδα τους, τα άλλα πάνε στην άκρη), με δυναμισμό στο παιχνίδι τους, μπαίνουν στο γήπεδο και ζούνε το παιχνίδι. Τα δίνουνε όλα, το βλέπω και μπράβο τους, το αγαπάνε αυτό που κάνουνε.

Samosbasket: Φαντάζεσαι τον εαυτό σου χωρίς μπάσκετ;

Καρράς Β.: Θέλω μια μέρα να τα ρυθμίσω όλα να δουλεύουν ρολόϊ και εγώ να παρακολουθώ γεμάτος χαρά και αγαλίαση. Όχι από μακριά βέβαια γιατί δεν θα αντέξω.

Samosbasket: Πες μου για τον αγώνα που έζησες τις μεγαλύτερες συγκινήσεις ως προπονητής. Με λίγα λόγια τι έγινε;

Καρράς Β.: Συνήθως όλα τα παιχνίδια με τον Ίκαρο τα τελευταία χρόνια χαρίζουν μεγάλες συγκινήσεις τόσο σε σας που τα παρακολουθείτε απ’  έξω όσο και σε μας που τα ζούμε από τον αγωνιστικό χώρο. Όμως το πιο πρόσφατο στο μυαλό μου είναι το παιχνίδι με το Καρλόβασι που ήταν κάτι το ανεπανάληπτο για εμάς. Γιατί αν βρίσκεσαι να χάνεις με διαφορά 18 πόντων λίγο πριν τελειώσει το 3ο δεκάλεπτο και καταφέρνεις στο τέλος να κερδίζεις, νομίζω πως είναι κάτι που δεν γίνεται συχνά.

Samosbasket: Τι είναι αυτό που σε «τρελαίνει» σ’ έναν αγώνα;

Καρράς Β.: Με τρελαίνει η αδιαφορία. Μερικές φορές που βλέπω νέα παιδιά να παίζουν χαλαρά, ειλικρινά μου έρχεται κάτι σαν «εγκεφαλικό». Θέλω να βλέπω να προσπαθούν, να πορώνονται, να στενοχωριούνται, να χαίρονται. Το μπάσκετ είναι ένα από τα ωραιότερα ομαδικά αθλήματα που μπορεί να σου προσφέρει πολλά συναισθήματα. Απλά θέλω όταν ο αθλητής μπαίνει μέσα στο γήπεδο να το λέει η καρδιά του, γιατί όπως είπα το μπάσκετ είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι.

Samosbasket: Ποιά είναι τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένας παίκτης για να πεις ότι είναι πολύ καλός;

Καρράς Β.: Πρέπει να έχει πειθαρχία, πίστη, αισιοδοξία, να είναι ομαδικός, υπεύθυνος και συνεργάσιμος.

Samosbasket: Η οικογένεια τι σημαίνει για σένα;

Καρράς Β.: Η οικογένεια είναι τα πάντα για μένα. Είναι αυτό που σε ολοκληρώνει σαν προσωπικότητα. Περνάω πολλές ώρες με την ομάδα και αυτό μου στερεί χρόνο από την οικογένειά μου. Είμαι τυχερός που έχω μια τόσο καταπληκτική οικογένεια που στηρίζει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μου.

Samosbasket: Τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις πάρα πολύ, αλλά δεν έχεις προλάβει;

Καρράς Β.: Να πάει η ομάδα στη Γ΄ Εθνική!!! Όχι, πλάκα κάνω. Αυτό που θέλω είναι να δημιουργήσω τμήμα camp το καλοκαίρι για μικρά παιδιά. Διότι ενώ το καλοκαίρι τα  παιδιά έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο, εντούτοις δεν δουλεύουν καθόλου. Πέρσι κάναμε μια προσπάθεια και δουλέψαμε, ελπίζω φέτος να κάνουμε κάτι καλύτερο.

Samosbasket: Πολυκράτης – Καρράς ή το αντίστροφο, θα είναι μαζί για πολλά χρόνια ακόμη;

Καρράς Β.: Για μένα ο Πολυκράτης είναι τα παιδιά της ομάδας. Δεν υπάρχει για μένα Πολυκράτης, αλλά υπάρχει ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Πέτρος, ο Χρήστος, ο Κώστας, ο Αργύρης, ο Λευτέρης και όλοι οι υπόλοιποι. Αυτοί είναι για μένα η ομάδα, είναι τα παιδιά μου, τους αγαπώ και είμαι συνέχεια δίπλα τους.

Samosbasket: Ποιόν παίκτη θα ήθελες να είχες στην ομάδα σου, από τις υπόλοιπες ομάδες και γιατί;

Καρράς Β.: Θα ήθελα να έχω στην ομάδα μου όλους τους παίκτες που αγαπάνε το μπάσκετ και το δείχνουνε στο γήπεδο. Παίκτες που ματώνουνε και ιδρώνουνε τη φανέλα. Δεν θέλω να ααναφερθώ σε ονόματα γιατί το πρωτάθλημα είναι σε εξέλιξη και γιατί η αναφορά κάποιου ονόματος ίσως θεωρηθεί πιθανός μεταγραφικός στόχος.

Samosbasket: Κάποια στιγμή θα ήθελες ν’ ασχοληθείς πιο ενεργά με την διαιτησία;  Σ’ έχω δεί να εφαρμόζεις κατά γράμμα τους κανονισμούς σε μερικά παιχνίδια που έχεις σφυρίξει.

Καρράς Β.: Με την διαιτησία είχα ασχοληθεί ενεργά μερικά χρόνια πρίν. Τότε είχα κάνει προσπάθειες να γίνει σύνδεσμος διαιτητών και σχολή διαιτησίας με τον κ. Ρήγα αλλά όταν ξεκίνησε η σχολή έγινε το σχίσμα FIBA Europe και ULEB με αποτέλεσμα να μην προλάβουμε να την ολοκληρώσουμε. Φέτος ήθελα πολύ ν’ ασχοληθώ και έκανα σκέψεις να βιντεοσκοπούμε τα παιχνίδια και να μαζευόμασταν μετά όλοι μαζί για να βλέπουμε τα λάθη και να τα διορθώνουμε, αλλά η απάντηση που έλαβα είναι ότι δεν μπορώ να βοηθήσω γιατί είναι ασυμβίβαστο.

Samosbasket: Τι αισθάνεσαι την ώρα που δέχεσαι τεχνική ποινή για διαμαρτυρία στους διαιτητές;

Καρράς Β.: Μπορεί να έχω τη φήμη του φωνακλά προπονητή αλλά πιστέψτε με ότι δεν προσπαθώ να πάρω κάποιο σφύριγμα από τους διαιτητές. Προσπαθώ να τους βοηθήσω να βελτιωθούν. Έχω να δεχθώ τεχνική ποινή αρκετό καιρό και θέλω να είμαι ήρεμος στον πάγκο, γιατί πρωταγωνιστές δεν είμαστε ούτε εμείς οι προπονητές, ούτε οι διαιτητές, αλλά οι αθλητές.

Samosbasket: Μπορεί η συνέντευξη με τον Βαγγέλη Καρρά να ήταν λίγο μεγάλη αλλά πιστέψτε με δεν τον βρίσκεις τόσο ομιλητικό πάντα. Και φυσικά ήταν ευκαιρία να τον ρωτήσω όλα τα παραπάνω. Ο Βαγγέλης είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει αυτό που κάνει, παθιάζεται με την ομάδα του (είτε είναι παμπαίδες, είτε ανδρικό τμήμα), το μπάσκετ είναι αυτό που τον εκφράζει περισσότερο. Ένας εργάτης του αθλήματος που τα κάνει όλα. Από το να κουβαλάει νερά και μπάλες, μέχρι να δίνει οδηγίες στην ομάδα του, όταν κάποιες φορές κάθεται στην γραμματεία για τις ανάγκες κάποιου αγώνα. Πάθος του να «βγάζει» μικρά παιδιά και να τα προωθεί σε μεγαλύτερα τμήματα.

Μαθαίνει μέσα από τα λάθη του και φυσικά η φετινή ομάδα του Πολυκράτη που είναι ένα ανακάτωμα παικτών ηλικιακά, είναι δικό του δημιούργημα και θα λέγαμε ότι τα πάει πολύ καλά. Μπορεί να «τρελαθεί» αν χάσει προπόνηση με την ομάδα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που οι προπονήσεις του περιέχουν μόνο ασκήσεις βελτίωσης φυσικής κατάστασης (συνήθως κάθε Δευτέρα).

Οι απόψεις του ορισμένες φορές, τις οποίες υποστηρίζει με πάθος έχουν φέρει απέναντί του πολλούς (μαζί και μένα), αλλά με την πάροδο του χρόνου και όταν τα πνεύματα ηρεμούν, είναι πάλι κοντά του και συζητούν για μπάσκετ.

Θα προτιμούσα όμως να τον δώ σύντομα και στον ρόλο του διαιτητή. Ξέρει τους κανονισμούς, ξέρει την ψυχολογία προπονητή – παικτών, νομίζω θα ήταν ότι καλύτερο στους αγωνιστικούς χώρους.

Ανθρώπους σαν τον Βαγγέλη Καρρά αξίζει να τους βοηθάς και να πορεύεσαι μαζί τους στα μονοπάτια του μπάσκετ.